viernes, 6 de mayo de 2011
Historias vs Efectos especiais, avance ou retroceso?
Todo isto ven inspirado polo filme de Dune. Como pudestes comprobar na entrada de Minos, Clásicos de la literatura fantástica II, a historia de Dune é tremendamente absorbente. Rodada en 1984, hoxe é unha obra de culto que na súa época pasou desapercibida, quizais polo afán de Universal Pictures de convertir unha gran adaptación de 8 horas de metraxe nunha película comercial de 137 minutos, forzando a trama máis do debido e convertíndoa nunha película complexa para a época; ou pode que polo enigmático do rodar de David Lynch.
O certo e que se ben é unha obra de culto hoxe, non goza da popularidade dunha saga que comezaría en 1977 e que encandilou a propios e extraños. Estou a falar, como non, de Star Wars. Esta, sorprendentemente basada entre moitas outras na propia novela de Dune ( cando fixeron a adaptación, tanto Frank Herbert como David Lynch atoparon 16 coincidencias que facían que o parecido entre as mesmas fose claro cunha probabilidade superior o nº de estrelas coñecidas no ceo), fixo especial fincapé no novedoso dos efectos especiais, e resultou todo un éxito.
Sen desmerece-la historia (que como a maioría de frikis me ten encandilado), o realmente impactante de Star Wars foron sempre os avanzados efectos especiais. Isto, apoiado por un marketing sorpendente, que convertiría a saga na franquicia de Hollywood máis rentable; fixo que esta película acapare o noso recordo, postergando Dune ó esquecemento.
Isto é só un exemplo, pero a saga ten máis. Se agora comparamos a triloxía antiga coa moderna, vemos sustanciais diferencias no criterio dos seguidores. Para algúns esta nova triloxía é unha maravilla visual, para moitos, perdeuse a esencia de Star Wars, convertíndoa nun filme comercial barato (en canto a calificación, xa que estas tres non foron precisamente económicas).
Sen esquecernos dos filmes, se vemos os videoxogos, pasa o mesmo. A ver se me explico, nunha das industrias máis potentes, vamos pouco a pouco perdendo orixinalidade argumental para centrarnos nunha calidade visual bárbara. Así, todos estamos relativamente fartos de marines espaciais calvos, adaptacións de novelas de Tom Clancy ou videoxogos de terror preocupantemente semellantes a Resident Evil.
Así que aquí vos deixo a pregunta: que preferides que vos impacte dun filme, novela (a falta de orixinalidade no terreo literario é inda máis preocupante) ou videoxogo? unha historia orixinal, ou que simplemente estea ben contada?
Debo dicir que no noso grupo, este tema é polémico. Sen desmerecer ningunha das partes, o certo é que sempre buscamos un equilibrio entre visual e histórico. A min, particularmente, non me da vergoña recoñecer que se me conquista dende o terreo visual, e non esixo un argumento complexo para mostrar unha gran realización visual (e aquí entro en discrepancia clara coa opinión de Éaco na súa crítica de Sucker Punch, xa que non me pareceu tan absurda e sí moi impactante); se ben prefiro ante todo un argumento novo en escea.
Así que agardo enchades isto de comentarios mostrando a vosa opinión, se estades dispostos a tolerar un certo dejá vu para compensalo con grandes doses de efectos visuais, ou preferides que a acción se desenrole nun cuarto estático, pero teña un guión repleto de xiros argumentais.
Así que xa sabedes, continuade no fondo!!
miércoles, 30 de marzo de 2011
LA MUÑECA QUE SOÑABA CON SAMURAIS, NAZIS ZOMBIS PROPULSADOS POR VAPOR, DRAGONES Y ROBOTS, AMEN DE OTRAS FANTASÍAS:
Aquí va mi primera aportación para este blog al que amablemente fui invitado por mi colega Radamantis.Dos cosas antes de empezar:
Primeramente, espero no herir los sentimientos de los lectores que han podido ver esta película y les ha gustado.
Y en segundo lugar decir que no hay spoiler alguno así que se puede leer sin miedo. Simplemente doy unas pinceladas de lo que me ha parecido este film sin entrar en nada del argumento, que tampoco merece mucho la pena, la verdad, pese a que parte de unas buenas premisas.
Sin más preámbulos aquí va mi posteo, una crítica sobre la última aportación de Zack Snyder al mundo del cine: Sucker Punch.
Pienso que con el título que he puesto se puede resumir lo que es el supuesto film. Un batiburrillo, un collage (mal hecho), que no sé si pretende llegar a ser algo o no. Puede que en un primer momento pienses que estas ante un videoclip de la MTV, luego que estás en un videojuego y finalmente que estás perdido en una serie de sketchs, pero en ningún momento tienes la sensación de estar viendo una película.
Todo resulta inconexo, incoherente, falto de sentido. Con ello no quiero decir que una película o cualquier otra manifestación artística para que sea buena tenga que tener sentido, simplemente que esta ausencia de coherencia y sentido es real. No hay un trasfondo posible donde puedas enmarcarlo y que te explique el por qué de este sin sentido. No hay nada, salvo tías buenas enseñando nalgas y pechos junto con un conglomerado de seres y explosiones que supongo que pretenden divertirte y lo consiguen en un primer momento. Lamentablemente, llegando a la mitad del film, te encuentras ya cansado de tanta carne, ruido y espectáculo pirotécnico porque ves que no lleva a ninguna parte.
Si algo me quedó claro es que es un film que no hay que tomarse muy en serio ya que ni el mismo lo hace, pese a que pueda producir cierta sensación de seriedad tanto al principio como al final del metraje con la voz en off. Aunque, en el tramo final ya estás altamente prevenido de que todo es una broma (o eso quiero pensar); para algunos, puede que de buen gusto y para otros, entre los que me incluyo, de mal gusto.
Muchos puede que me achaquen de superficial y que hay que mirar desde otra u otras perspectivas a este largometraje de Zack Snyder. Sí, lo he mirado desde muchas perspectivas y no veo profundidad, no llego a visionar del todo las supuestas alegorías que podría haber…, simplemente veo a un director, adjetivado de visionario (que no lo niego), sin correa. ¿Esto es malo? En este caso me temo que sí, porque Snyder se ha extralimitado, y seguramente también divertido haciendo Sucker Punch, es su obra maximalista por antonomasia de todas las que ha hecho, y para un servidor friki del anime, de los videojuegos y del rol (creo que es necesario remarcar este detalle), también me parece la peor. Nada se salva de esta película excepto, aproximadamente, la primera media hora; luego o te aburres, o te da dolor de cabeza, o acabas epiléptico, o todo a la vez. Eso sí, puedes tener por seguro que indiferente no te va a dejar.
Por último un consejo: si quieres verla, vete al cine, porque el poco encanto que puede tener se perdería si no la vieras en la gran pantalla.